Helaas blijft het bij one day at the park

Het is Amsterdam en omstreken niet gegund op dance-gebied. Leuke concepten op interessante locaties vinden vaak geen doorgang en als er al een festival/feest door de strakke commissie heenkomt zijn het vaak de buurtbewoners (die van Buitenveldert in het bijzonder) die roet in het eten gooien.

Het deed voorafgaand aan het kersverse festival A Day at the Park herinneringen oproepen aan de eenmalige editie van New Frontier in het Amsterdamse Bos in juli 2000. Dat festival mocht onder geen beding meer plaatsvinden na klachten van buurtbewoners. Acht jaar later was het een combinatie van organisatoren weer gelukt om en vergunning te krijgen voor een feest in het Amsterdamse Bos.

Sven Vath, eigenaar van het zorgvuldig uitgerolde Cocoon-imperium, was er destijds bij en zaterdag stond hij geboekt als de headliner van het festival, dat zijn oorsprong vindt in Duitsland. Daar worden al zo’n tien jaar eendaagse festivals georganiseerd met Vath als hoofdact met een 8 uur durende set. Het programmaboekje maakte ook duidelijk dat de inspiratie is opgedaan op Love Family Park in Hanau.

Beter goed gejat dan slecht bedacht natuurlijk en de setting voor het festival was magistraal. Midden in het bos, naast de manege en de hockeyclub lag een ronde open  plek , die uitermate goed ingedeeld was en een verademing is op de vele grote, met tenten uitpuilende festivals. Een podium, een paar dj’s die lang de tijd krijgen om hun set te draaien en een gezellige intieme sfeer. Goede catering, de mogelijkheid tot het meebrengen van kleden, genoeg lockerruimte en geen rijen. Bijna alle ingredienten die een festivaldag tot een succes kunnen maken, waren aanwezig.

Op A Day at the Park waren zo’n 8000 mensen aanwezig. Het was gezellig druk, maar nooit te druk. Het goede weer zorgde ervoor dat velen op blote voeten en met zonnebril op van de muziek genoten, wat altijd een lekker zomers gevoel oplevert.

Na een rare aankondiging (met een vooraf opgenomen en ingesproken tekst) kwam Dubfire (de heflt van het duo Deep Dish) achter de decks. Zijn muziek was echter niet interessant genoeg om de aandacht van een groot deel van het publiek vast te houden. Het kwam maar niet van de grond en in die drie uur waren er weinig oeh en aah momenten. Er werd veel gepraat en gechilled, maar dat mocht de pret niet drukken.

Sven Vath werd om 8 uur als held onthaald (het ingesproken bandje leit het afweten, een zegen voor de organisatie) en startte zijn one-man show zoals alleen hij dat kan. Van de muziek die hij draait moet je echter houden en het is tegenwoordig alom bekend dat als je een van zijn zomersets hebt gehoord, je ze eigenlijk allemaal hebt gehoord. Acht jaar geleden was dit nog prima te pruimen, maar anno 2008 is zijn platenkeuze niet meer te volgen. Prima tracks e af e toe een klassieker (Vainqueur – Lyot) worden net zo makkelijk afgewisseld met regelrechte  audio-aanrandingen. Het publiek maakte dat echter niet veel uit en genoot intens van de showmeister. En toen de zon achter de bomen zakte en de lasers van stal werden gehaald, hielden we het voor gezien.

Helaas voor de eerste en tevens laatste keer, want tijdens de dag werd duidelijk dat de klagende buren, die de weken voorafgaand aan het festival al volop geageerd hadden, de strijd hadden gewonnen en er voor volgend jaar geen vergunning wordt afgegeven voor dit leuke gezellig festival. Eeuwig zonde en Amsterdam mag hopen dat het de dance-ondernemers over acht jaar weer lukt om een mooi festival te organiseren in het Amsterdamse Bos.

Door Robbert Weij • 18-06-2008 09:16:00
« Drie jaar Super Sunday (Party Reports) Extrema, na regen komt toch... »