Van de week kreeg ik een cd over de post van Utopia Records. Nou ben ik nooit zo goed in namen, dus ook dit label zei me vrij weinig. De cd zat in een enveloppe waarbij de adressering gedaan was met een zwarte viltstift. O God, dacht ik, weer zo’n promo waarbij je je afvraagt waarom ze de moeite nemen om hem op te sturen. Je krijgt zo in de loop van de tijd nogal eens wat meuk opgestuurd namelijk. En zo werd ik met mijn neus gedrukt op het feit dat ook ik vooroordelen heb.

Nieuwsgierig als ik ben, te eager om eerst de hele cd rustig af te luisteren, heb ik eerst de cd al skippend doorgelopen, om te proeven waar ik mee te maken had. Bovendien is het zo lekker: als de sound goed is, geeft me dat skippen een enorme rush. Ik kan me dan alleen maar verheugen op het beluisteren van de hele cd, om alles in me op te nemen. Bij deze full-on psy-trance kreeg ik zeker wel een rush, maar er vielen me wel meteen wat dingen op.