GO Magazine

de trendsetters, de makers, de dromers

Labelland Gold, Music Hall Amsterdam, 22 juni 2002. Benny Rodrigues, Slam, Speedy J, Richie Hawtin.

Op de flyer van dit feest was te lezen: ‘Deze laatste editie van Chesterfield Labelland is een eerbetoon aan de trendsetters, de makers, de dromers: de beste originele house- en techno-dj’s van drie jaar CLL’. Door de nieuwe tabakswet is het niet meer mogelijk dat sigarettenfabrikanten hun naam gebruiken voor feesten. Erg jammer want waar zie je tegenwoordig nog feesten met zo’n line-up voor maar 25 euro. Verder waren er natuurlijk weer vele extra’s in de vorm van brainmachines, aurareaders, masseurs, partykappers, astrologen en de hele avond gratis polaroids.

De binnenkomst was indrukwekkend. De grote, kille Music Hall was omgetoverd tot een intiem gedecoreerde zaal. De laatste klanken van de getalenteerde Benny Rodrigues waren nog net te horen. De Music Hall was inmiddels redelijk goed gevuld, de tribunes op de eerste verdieping waren niet geopend. Wel waren er twee in de zaal gebouwd. De heren van Slam stonden inmiddels te popelen om te beginnen. Slam begon erg mooi, diepe platen met met mooie strings. Het publiek had er zin in, de heren voelden dit goed aan en gingen via hun eigen klassieker positive education over op de hardere diepe bassen. Om de beurt gooiden ze een plaat op, en door het zuivere geluid van de bierhal kwamen de effecten mooi tot hun recht. Slam eindigde vrij hard, er kwamen ook aardig wat oudere platen voorbij. Na hun eigen productie Virtuoze was het tijd voor de Live-act van vanavond: Speedy J.

Jochem zette de zaal volledig op zijn kop. Het dak ging eraf, om maar eens een cliché te gebruiken. Het geluid tijdens zijn set was super. Het geluid werd flink omhooggeschroefd en de rij basskasten vooraan deden hun werk uitstekend. Uiteraard veel werk van zijn laatste cd Loudboxer, maar ook onbekend materiaal. En waar Jochem normaal vaak stoïcijns naar zijn apparatuur staat te kijken, kon er nu regelmatig een lach vanaf, en gingen zelfs zijn handen een paar keer de lucht in. Als toetje kregen we nog de klassieker Three o’ Three te horen, die hoe vaak je hem ook hoort zijn energie blijft behouden. Speedy J was absoluut de man van de avond!

Richie Hawtin stond inmiddels al een tijdje achter zijn Finalscratch-apparatuur. Na de knallende set van Speedy J begon Hawtin met zweverige tech-house en bouwde het van voor af aan weer op. De platen werden weer met grote precisie aan elkaar gemixed en voorzien van alle mogelijke effecten. Helaas werd na de set van Speedy J het volume een stuk lager gezet, dit in combinatie met de diepe set van Hawtin had tot gevolg dat er behoorlijk wat mensen inkakten. Het tempo werd wel opgevoerd, maar knallend werd het niet, met platen zoals Taksi ‘rohrbruch’ kreeg zijn set zelfs een lichte electro touch. Zijn set swingde en met steeds minimaal twee platen op de SL’s en de nodige loopjes zat het weer mooi in elkaar. Tegen het einde werd het minimaler en ging het richting zijn laatste cd, DE9.

Nadat de time-table bekent was gemaakt waren veel mensen verbaasd dat Michel de Hey mocht afsluiten. Gelukkig had hij zijn tech-house koffertje thuisgelaten en kwamen er een hoop stevige knallers voorbij. Uiteraard gepaard met een hoop ‘hitjes’. Om kwart voor zeven startte Michel zijn laatste plaat: Avalanche van Marco Carola. Hierna ging de stekker eruit en schoten de lichten aan. Bij de Music Hall is het helaas zo dat om zeven uur iedereen het pand moet hebben verlaten, iets waar ook streng op toegezien wordt.

Deze laatste editie van Labelland liet zien dat er wel degelijk sfeer kan worden gemaakt in de Music Hall. De zaal was weliswaar een stuk kleiner gemaakt, maar met een mooi lichtplan, een goede decoratie, vier projectieschermen en de laser werd er een aangename intieme sfeer gecreëerd. De drankprijzen lagen op de inmiddels ‘standaard’ van 1 muntje 1 euro, voor een flesje water werd vier euro gevraagd. Daar tegenover staan de gratis garderobe en de gratis wc, waar je de hele avond je flesje kon bijvullen. Tip: neem volgende keer zelf een dop mee voor je flesje want die geven ze je er onder geen beding bij. Hopelijk zal het Labelland-concept in andere vorm doorgaan!